درمان بیماری پسوریازیس یا صدفک با لیزر

درمان بیماری پسوریازیس یا صدفک با لیزر

مقدمه

پسوریازیس یک بیماری خود ایمنی غیر مسری است، که در صورت عدم درمان می تواند ظاهر و احساس ناخوشایندی به بیمار بدهد. خوشبختانه درمان های مختلف دارویی و لیزر درمانی و فوتوتراپی از راه های مطمئن درمان این بیماری هستند و با کمترین عوارض جانبی، می توانند این بیماری را مهار کرده و از بین ببرند.

پسوریازیس چیست؟

پسوریازیس یک بیماری خود ایمنی مزمن است که روی پوست ایجاد می شود. این بیماری وقتی ایجاد می شود که دستگاه ایمنی سیگنال های معیوبی ارسال می کند که چرخه رشد سلول های پوست را تسریع می کند. پسوریازیس مسری نیست. این بیماری رایج ترین بیماری خود ایمنی در آمریکا است. بیش از ۷٫۵ میلیون نفر از مردم آمریکا مبتلا به پسوریازیس هستند. پسوریازیس با بیماری های شدید تری مثل بیماری قلبی عروقی و افسردگی مرتبط است. در حدود ۳۰ درصد از افرادی که پسوریازیس دارند مبتلا به آرتریت پسیوریاتیک می شوند. بیش از ۳۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس همچنین مبتلا به آرتریت پسوریاتیک می شوند که باعث درد، سفتی و ورم در مفاصل و در مجاورت مفاصل می شود. آرتریت پسوریاتیک در هر زمانی پیش می آید، اما عموما فرد بین ۳۰ تا ۵۰ سالگی به آن مبتلا می شود. ژن ها، دستگاه ایمنی و عوامل زیست محیطی در شروع این بیماری نقش دارند.

انواع پسوریازیس

پنج نوع پسوریازیس وجود دارد. رایج ترین نوع آن پسوریازیس پلاکی می باشد که به صورت تکه های قرمز رنگ برجسته است که با یک لایۀ سفید نقره ای از سلول های پوست مرده پوشش داده می شود. پسوریازیس پلاکی در هر قسمت از بدن ایجاد می شود و با بیماری های شدید دیگر از قبیل دیابت، بیماری قلبی و افسردگی ارتباط دارد.

پسوریازیس پلاکی ( پسوریازیس ولگاریس)

رایج ترین نوع پسوریازیس، پسوریازیس پلاکی می باشد که به صورت تکه های قرمز رنگ برجسته است که با یک لایۀ سفید نقره ای از سلول های پوست مرده پوشش داده می شود. این تکه ها یا پلاک ها اغلب در پوست سر، زانو، آرنج و کمر ظاهر می شود. آنها اغلب خارش دار و دردناک هستند و می توانند ترک بردارند و دچار خونریزی شوند.

پسوریازیس خال خال

پسوریازیس خال خال نوعی از پسوریازیس است که اغلب در دوران کودکی یا اوایل جوانی شروع می شود. پس از پسوریازیس پلاکی، این نوع پسورزیازیس رایج تر از همه است. در حدود ۱۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس به پسوریزیازیس خال خالی مبتلا می شوند.

پسیوریازیس معکوس

پسوریازیس معکوس ( که همچنین پسوریازیس میان غلافی نامیده می شود) به عنوان ضایعات بسیار قرمز در لایه های بدن عرضه می شود. این ضایعات صاف و براق به نظر می رسند. بسیاری از افراد به طور همزمان یک نوع پسوریازیس دیگر در جای دیگری از بدن خود دارند.

پسوریازیس پوسچلر

پسوریازیس پوسچلر با چرک دانه های سفید ( تاول چرک غیرعفونی) احاطه شده توسط پوست قرمز روی پوست ظاهر می شوند. چرک متشکل از سلول های سفید خون است. این یک عفونت نیست، مسری هم نیست.

پسوریازیس اریتودرمیک

پسوریازیس اریتودرمیک یک نوع پسوریازیس التهابی است که اغلب بیشتر سطح بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. این نوع پسوریازیس به دلیل پسوریازیس پوسچلر ایجاد شود. این نوع پسوریازیس نادر است و در طول عمر سه درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس یک یا چند بار پیش می آید. این بیماری عموما در بین افرادی ایجاد می شود که مبتلا به پسوریازیس پلاکی ناپایدار هستند. این به این معنا است که ضایعات به خوبی مشخص نیستند. از علائم این نوع پسوریازیس می توان به رنگ پوست قرمز آتشین و پوسته پوسته شدن ناحیه پوست اشاره کرد. خارش و درد شدید عموما همراه با این بیماری بوجود می آید.

شدت بیماری پسوریازیس

پسوریازیس می تواند خفیف، متوسط یا شدید باشد:

 انواع پسوریازیس

افرادی که کمتر از سه درصد از بدن آنها دچار پسوریازیس شده است، نوع پسوریازیس آنها خفیف است. افرادی که بین سه تا درصد از بدن آنها دچار پسوریازیس شده باشد، نوع پسوریازیس آنها متوسط است. افرادی که بیش از ده درصد از بدن آنها دچار پسوریازیس است، نوع پسوریازیس آنها شدید است ( مساحت سطح دست برابر با یک درصد از پوست بدن است).

از هر پنج بیمار مبتلا به پسوریازیس، چهار بیمار پسوریازیس نوع خفیف دارند، و یک بیمار پسوریازیس نوع متوسط یا شدید دارد. این طبقه بندی برای انتخاب نوع روش درمانی مناسب برای هر بیمار مفید است.

با این حال، شدت پسوریازیس همچنین با میزان اثرگذاری پسوریازیس بر کیفیت زندگی فرد تعیین می شود. برای مثال، پسوریازیس می تواند تاثیر شدیدی بر فعالیت های روزانه فرد داشته باشد، حتی اگر ناحیه کوچکی از بدن مثل کف دست یا پاشنه پا را در بربگیرد.

عموما، افراد مبتلا به پسوریازیس خفیف، که تکه های مجزا بر روی زانو، آرنج ، پوست سر و دست و پا آنها ظاهر می شود، درمان های موضعی مثل مربطوب کننده ها، کرم ها، پمادها و شامپوهای تجویزی یا بازاری معمولا برای کنترل پلاک ها کفایت می کند.

درمان پسوریازیس نوع متوسط یا شدید معمولا شامل ترکیب چند روش درمانی است. علاوه بر درمان های موضعی، پزشک ممکن است فنوتراپی ( که نوردرمانی نیز نامیده می شود) و داروهای سیستمیک مثل داروهای بیولوژیکی را تجویز کند. فتوتراپی شامل قرار دادن پوست در معرض نور به صورت منظم است و داروهای سیستمیک داروهای تجویزی هستند که به صورت خوراکی یا تزریقی استعمال می شود و کل بدن را تحت تاثیر قرار می دهند.

علائم و نشانه ها

پسوریازیس یک بیماری خود ایمنی است که تکه های برجسته و قرمز رنگی را روی پوست ایجاد می کند. این بیماری عموما در قسمت خارجی آرنج، زانو یا پوست سر اثر می گذارد، با این حال ممکن است در هر قسمتی از بدن بوجود بیاید. بعضی از افراد گزارش کرده اند که پسوریازیس خارش دار است و پوست را می سوزاند.

در صورتی که جوش دانه ای روی پوست شما ظاهر شد که با داروهای بازاری درمان نشد، باید به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص

در حدود ۹۵ درصد از مواقع، پزشک تنها با یک معاینه چشمی پسوریازیس را تشخیص می دهد. پزشک با توجه به لبه های برجسته تکه های قرمز برجسته پوست و نحوه واکنش دهی جوش دانه به دارو، پسوریازیس را تشخیص می دهد.پسوریازیس به نظر شبیه اگزما است، اما تفاوت های بسیاری با هم دارند:

  • تکه های پسوریازیس برجسته هستند، در حالی که اگزما لبه های کمتر برجسته دارند و صاف تر هستند.
  • اگزما معمولا در نواحی جلوی آرنج ها یا پشت زانوها بوجود می آیند که عموما پسورازیس در این نواحی بوجود نمی آید. پسوریازیس اغلب در قسمت خارجی زانو و آرنج ، پوست سر، کمر، صورت، کف دست و پاشنه پا ایجاد می شود. این بیماری همچنین در جاهای دیگری مثل ناخن دست، ناخن پا، اندام تناسلی و داخل دهان بوجود می آید.

وقتی پوست مبتلا به پسوریازیس بافت برداری شود، متوجه می شوید که نسبت به پوست مبتلا به اگزما ضخیم تر و ملتهب تر است. پزشک همچنین در مورد سابقه بیماری در اعضای خانواده شما پرس و جو می کند. در حدود یک سوم از افراد مبتلا به پسوریازیس یکی دیگر از اعضای خانواده نیز مبتلا به این بیماری است.

درمان

درمان پسوریازیس برای مدیریت مطلوب بیماری و سلامت کلی فرد ضروری است. با همکاری پزشک یک یا چند روش درمانی برای کاهش یا حذف علائم بیماری پیدا کنید. ممکن است یک روش درمانی برای یک بیمار مناسب باشد و برای بیمار دیگر نامناسب. پس کسب اطلاع از روش های درمانی مختلف و پیدا کردن مناسب ترین روش درمانی مخصوص شما حائز اهمیت است.

لیزر اگزایمر

لیزر اگزایمر که اخیرا سازمان غذا و دارو آن را برای درمان پسوریازیس موضعی مزمن تایید کرده است، یک پرتو نور فرابنفش B شدید ساطع می کند.

لیزر اگزایمر نواحی از پوست که مبتلا به پسوریازیس نوع خفیف یا متوسط شده اند را هدف قرار می دهد و تحقیقات نشان می دهد که این روش درمانی مخصوصا برای درمان پسوریازیس ناحیه پوست سر موثر است. محققان گزارش کرده اند که در بعضی از بیماران، لیزردرمانی همراه با داروهای استروئید موضعی پسوریازیس ناحیه پوست سری را از بین می برد که دربرابر روش های درمانی دیگر مقاومت کرده است.

واکنش هر فرد به درمان تفاوت دارد. برای مشاهده نتایج بین ۴ تا ۱۰ جلسه باید صبر کرد و تعداد جلسات به نوع پسوریازیس بستگی دارد. توصیه می شود که بیماران در هر هفته دوبار لیزردرمانی کنند و حداقل بین هر جلسه ۴۸ ساعت فاصله وجود داشته باشد.

هنوز در این مورد طول دوره بهبودی پس از لیزردرمانی این بیماری اطلاعاتی منتشر نشده است.

لیزر PDL

لیزر PDL، همانند لیزر اگزایمر برای درمان پسوریازیس موضعی مزمن تایید شده است. با استفاده از یک رنگ و طول موج نور مختلف نسبت به لیزر اگزایمر یا درمان های مبتنی بر UVB دیگر، این لیزرها عروق خونی کوچکی که در شکل گیری عارضه های پسوریازیس نقش دارند را از بین می برند.

درمان با لیزر PDL شامل جلسات ۱۵ تا ۳۰ دقیقه ایی به صورت هر سه هفته یک بار است. برای بیمارانی که به درمان واکنش نشان می دهند، از بین بردن عارضه در حدود چهار تا شش جلسه طول می کشد.

رایج ترین عوارض جانبی این روش درمانی کبودی پس از درمان تا ۱۰ روز است. احتمال کمی وجود دارد که جای زخم ایجاد شود.

پسوریازیس متوسط تا شدید: داروهای بیولوژیک

داروهای بیولوژیک از طریق تزریق یا تزریق وریدی استعمال می شوند. یک داروی بیولوژیک دارویی مبتنی بر پروتئین است که از سلول های زنده تکثیریافته در آزمایشگاه بدست می آید. با وجود این که داروهای بیولوژیک بیش از صد سال است که در درمان بیماری ها مورد استفاده قرار می گیرند، ظهور شیوه های بیولوژیک مولکولی امروزی استفاده آنها را در ده گذشته به شدت افزایش داده است.

داروهای بیولوژیک برخلاف داروهای سیستمیک سنتی که کل دستگاه ایمنی را تحت تاثیر قرار می دهند، بر بخش های مخصوصی از دستگاه ایمنی تاثیر دارند. داروهای بیولوژیکی که برای درمان بیماری پسوریازیس استفاده می شود با مسدود کردن فعالیت نوع خاصی از سلول ایمنی که سلول تی نام دارد، یا با مسدود کردن پروتئین های دستگاه ایمنی از قبیل عامل نکروز تومور آلفا ( آلفا-TNF) یا اینترلوکین ۱۲ و ۲۳ کار خود را انجام می دهند. این سلول ها و پروتئین ها همگی در ایجاد بیماری پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک نقش مهمی ایفا می کنند.

داروهای سیستمیک سنتی

داروهای سیستمیک داروهایی تجویزی هستند که کل بدن را تحت تاثیر قرار می دهند. این داروها عموما برای افراد مبتلا به پسوریازیس نوع متوسط یا شدید و آرتریت پسوریاتیک استفاده می شوند. داروهای سیستمیک همچنین برای بیمارانی مورد استفاده قرار می گیرد که به داروهای موضعی یا نوردرمانی واکنش نمی دهند یا نمی توانند این روش های درمانی را برای خود استفاده کنند.

داروهای سیستمیک به شکل قرص یا شربت به صورت خوراکی مصرف می شوند یا به فرد تزریق می شوند. این داروها بیش از ده سال است که مورد استفاده قرار می گیرند.

فوتوتراپی

فوتوتراپی یا نوردرمانی شامل قرار دادن پوست در معرض نور فرابنفش در یک اساس منظم و تحت نظارت پزشک است. فوتوپراپی در مطب پزشک یا کلینیک پسوریازیس یا در خانه با واحد فوتوتراپی انجام می شود. موفقیت این روش در گرو پایداری است. سازمان پسوریازیس ملی استفاده از رختخواب های مخصوص برنزه شدن در فضای بسته را به عنوان جایگزینی برای فوتوتراپی که با تجویز و تحت نظارت پزشک انجام می شود، حمایت نمی کند. برنزه شدن در فضای بسته خطر ابتلا به ملانوما را تا ۵۹ درصد افزایش می دهد و نوع نوری که برای درمان پسوریازیس بیشترین اثربخشی را دارد، عرضه نمی کند.

فوتوتراپی با اشعه فرابنفش B ( UVB)

اشعه فرابنفش B که در نور خورشید وجود دارد یک روش درمانی موثر برای پسوریازیس است. اشعه فرابنفش B ( UVB) در پوست نفوذ می کند و رشد سلول های پوستی تحت تاثیر را کند می کند. درمان شامل قرار دادن پوست در معرض یک منبع نور فرابنفش B مصنوعی برای یک دوره زمانی مشخص و در یک زمان بندی منظم است. این درمان در مطب ، کلینیک یا خانه صورت می گیرد.

دو نوع روش درمانی با استفاده از اشعه فرابنفش B وحود دارد، پهنای باند وسیع و پهنای باند باریک. تفاوت اصلی بین این دو روش در این است که لامپ های نورفرابنفش B دارای پهنای باند باریک دامنه نور فرابنفش کمتری را عرضه می کنند. اشعه فرابنفش B دارای پهنای باند باریک از جهات زیادی با اشعه فرابنفش B دارای پهنای باند وسیع شباهت دارد. مطالعات متعدد نشان می دهند که اشعه فرابنفش B دارای پهنای باند باریک نسبت به اشعه فرابنفش B دارای پهنای باند وسیع پسوریازیس را زودتر درمان می کنند و بهبودی طولانی مدت تری دارند. اشعه فرابنفش B دارای پهنای باند باریک نسبت به اشعه فرابنفش B دارای پهنای باند وسیع به جلسات درمانی کمتری در هر هفته نیاز دارد و کارایی خوبی دارد.

در طول درمان با اشعه فرابنفش B، پسوریازیس قبل از بهبود به صورت موقت شدت پیدا می کند. پوست به دلیل قرار گرفتن در معرض اشعه فرابنفش B سرخ می شود و به خارش می افتد.به منظور جلوگیری از سوزش بیشتر، میزان اشعه فرابنفش B مورد استفاده باید کاهش پیدا کند. گاهی اوقات یا دوز سطح پایین اشعه فرابنفش B بیماری به صورت موقت عود پیدا می کند. این واکنش ها با درمان پیوسته برطرف می شوند.

درمان با اشعه فرابنفش B را می توان با داروهای سیستمیک یا موضعی ترکیب کرد تا کارایی را بهبود ببخشید، اما بعضی از این داروها باعث افزایش فوتوسنتز و سوزش یا کم اثر کردن بهبودی می شوند. ترکیب نوردرمانی با اشعه فرابنفش B با داروهای سیستمیک باعث افزایش قابل توجه اثربخشی می شود و این امکان را فراهم می کند تا دوزهای کمتری از داروهای سیستمیک مورد استفاده قرار گیرند.

نتیجه گیری

استفاده از لیزر مطمئن ترین راه و روش شناخته شده در درمان این بیماری خود ایمن یعنی پسوریازیس می باشد که بسیار سریع، تمیز و با کمترین میزان درد و عوارض انجام می شود.

خدمات تخصصی معرفی شده در این سایت صرفا جهت آگاهی و اطلاع می باشد

Leave a Reply