Image-2

بیماری دیسک گردن، مختص زندگی شهرنشینی است. در همه انسان ها فرایند فرسایشی دیسک بین ستون مهره ها از سن ۳۰ تا ۴۰ سالگی آغاز می شود و دیسک به تدریج آب خود را از دست می دهد و علاوه بر اینکه ارتفاع آن کاهش می یابد، انعطاف پذیری اش نیز کمتر می شود. عواملی هم که به این فرسایش سرعت می بخشند و باعث بروز بیماری دردناک و ناتوان کننده ای به نام دیسک گردن می شوند.

 گردن به قسمتی از بدن مهره داران گفته می شود که بین سروتنه قرار می گیرد و شامل نسج نرم در بیرون و ستون فقرات گردنی و بخشی از نخاع در قسمت وسط آن است. وزن سر را ستون مهره و بخشی از آن را نیز عضلات اطراف تحمل می کنند. ستون فقرات گردنی، برخلاف دیگر مهره های بدن که حرکت کمی در کنار یکدیگر دارند، کاملا متحرک است، بنابراین بیشترین میزان چرخش و حرکات به جلو و عقب را در گردن مشاهده می کنیم. گردن از ۷ مهره و ۸ ریشه عصبی تشکیل شده است. این ۸ ریشه کنترل تنفس، حرکات سر روی بدن و حرکات دست را بر عهده دارند و بین هر ۲ مهره، دیسک قرار گرفته است. ساختمان دیسک از یک حلقه بیرونی و یک هسته مرکزی تشکیل شده است. در اثر ساییدگی دیسک، به تدریج حلقه احاطه کننده پاره می شود و هسته مرکزی از محل پارگی بیرون می زند. به این برجستگی، فتق دیسک بین مهره ای می گویند که باعث فشار روی ریشه های عصبی و پدیده درد آغاز می شود. درد ناشی از دیسک، به دو شکل بروز می کند.

علائم بیماری

- درد گردن و بازو

- بی حسی و ضعف در هر دو دست

- قدم های لرزان و بی ثبات هنگام راه رفتن

-اسپاسم های عضلانی در پاها

- فقدان هماهنگی

‏ تشخیص

درمان مناسب همواره بر مبنای تشخیص صحیح شکل می‌گیرد؛ فرایند تشخیص جامع بیرون زدگی دیسک گردن شامل موارد زیر می‌شود:

  • سابقه پزشکی: پزشک معالج در مورد علائم، شدت آنها و شیوه‌های درمانی امتحان شده با شما صحبت می‌کند.
  • معاینه فیزیکی: پزشک به دقت محدودیت‌های حرکتی، مشکلات مربوط به حفظ تعادل و درد را بررسی می‌کند و در طول معاینه، واکنش نشان ندادن پایین‌تنه، ضعف عضلانی، از دست دادن حواس یا دیگر نشانه‌های آسیب نخاع را مدّ نظر قرار می‌دهد.
  • آزمایش‌های تشخیصی: پزشکان معمولاً در وهله نخست جهت تشخیص افتراقی و از میدان حدس خارج کردن عارضه‌هایی چون عفونت دستور انجام پرتونگاری (اشعه ایکس) می‌دهند. سی. تی. اسکن‌ها و ام. آر. آی‌.ها غالباً برای به دست آوردن تصاویر سه بعدی از مهره‌های کمری انجام می‌شوند و به تشخیص بیرون زدگی دیسک گردن کمک می‌کنند.

درمان دیسک گردن

برای درمان بدون دیسک گردن از روش‌های زیر استفاده می‌شود:

گردنبند طبی:

این گردنبند‌ها حرکات گردن را قدری محدود می‌کنند و به عضلات گردن اجازه می‌دهند مدتی استراحت کنند و این موجب می‌شود فشار به ریشه‌های عصبی کمتر شود. نکته مهم اینست که این گردنبند‌ها نباید به مدت طولانی بسته شوند چون موجب ضعیف شدن عضلات گردن و بد‌تر شدن وضعیت بیمار می‌شود.

 فیزیوتراپی:

فیزیوتراپی می‌تواند با انجام دادن نرمش‌های طبی مخصوص برای افزایش قابلیت انعطاف گردن و تقویت عضلات گردن به رفع علائم دیسک گردن کمک کند. گاهی اوقات از کشش سر و گردن هم برای کاهش علائم استفاده می‌شود.

دارو:

پرشک معالج از داروهای ضد التهابی مثل بروفن و ناپروکسن، داروهای شل کننده عضلات و گاهی اوقات از تزریق مستقیم کورتیکوستروئید در اطراف ریشه‌های عصبی برای کاهش مشکلات بیمار استفاده می‌کند.

تزریق کورتیکواستروئید:

در صورتی که اقدامات فوق نتواند موجب کاهش مشکلات بیمار شود تزریق کورتیکواستروئید در فضای اپیدورال روش بعدی درمان است. این تزریق به توسط متخصصین انجام می‌شود

جراحی:

در صورت عدم پاسخ درمانی مناسب به روش‌های ذکر شده و یا در مواردی که بیمار از نظر حرکتی دچار فلجی شده باشد از روش‌های جراحی برای درمان دیسک گردن استفاده می‌شود

انجام ورزشهای گردن:

باعث تقویت عضلات گردن و افزایش انعطاف پذیری آن‌ها شده باعث تسهیل وتسریع تغذیه دراین ناحیه می‌گردد.

از سری مطالب پزشکی عمومی و غیر تخصصی سایت (اطلاعات  عمومی و غیر تخصصی پزشکی برای افزایش دانش سلامت  و اطلاعات عمومی پزشکی بازدیدکنندگان)